Interview: Steve Wilkos

We kregen de unieke mogelijkheid om een interview af te nemen met Steve Wilkos, dé voormalige bodyguard van Jerry Springer. Wij mochten de lange kale, maar altijd vriendelijk lachende uitsmijter avant la lettre, verwelkomen in het majestueuze Damstel Hotel.

Steve welkom, ga zitten.
Dank je.

Om als eerste maar meteen met de deur in huis te vallen: Wat is er waar van het verhaal van jou en die hotelkamer, dertien bulldozers en dat pakje blauwe Gauloise?
Alles!

Goed, dan hebben we dat gehad. Eerst even iets over de show. Ze zeggen dat Jerry een latente homo is. Klopt dat?
Neem van mij aan: Jerry is een nicht! En niet zomaar eentje, Jerry is de meest ranzige backstage-backoffbitch nicht die je je maar kunt voorstellen. Al die sleeze die je in beeld zag, en alle fucks en bitches die werden weggepiept, dat deed Jerry met het mannelijke trailerparktrash achter de coulisen dunnetjes over. Dunnetjes, literally that is! Geen gat werd gemeden. Every fucking hole was filled, i can assure you that!

Dus dat maakt meteen dat alle white bimbo’s voor jou waren wanneer de spot uitging en het licht weer aan?
Yeah man. (glimlacht van oor tot oor) I did them all. Ik did all those bitches! (Steve vraagt of hij voor een Nederlands interview mag vloeken. Natuurlijk Steve, graag zelfs) Op het podium mocht ik ze amper aanraken, maar ik zocht altijd net het randje op. Haha, letterlijk. Na de show kwamen ze naar me toe. Hárd ging het!

Kwam het dan wel eens voor dat je dat eeuwige zwarte t-shirt na de opnames wel aan wist te houden?
Fuck off man, echt niet. Het moest er tijdens de show ook op lijken alsof zweette van de inspanning om dat fighting thrash uit elkaar te houden. Nou ik kan je zeggen, het is maar goed dat die jeans altijd zo enorm strak zaten. Niet alleen knapte ik na de opnames uit mijn shirt van ranzige hitsigheid, maar die stiff boner stond elke keer weer op springen. Awesome.

En dan ging het tekeer?
Hell yeah! Voorschrift was wel dat those tramps eerst hun gebit uitdeden. Hebben we na een jaartje ingevoerd. Je wilt niet weten hoeveel van die nep tanden bij de gevonden voorwerpen terug kwamen. Net als handtasjes. Die gasten waren zo door het dolle heen dat ze hun eigen materiaal en de rekwisieten niet meer van elkaar wisten te onderscheiden.

Nu ben je hier in Nederland, in Amsterdam. Wat doe je zoal tijdens je verblijf?
Well, wat denk je?! Red light district, all the way! Can’t get enough. I just cant get enough. En smoken natuurlijk. Heb de meeste coffeeshops toch wel gehad. Altijd volle bak hier. Echt overal! Voordeel is dat wanneer er geen plaats is ik maar hoef te kicken en die dudes gaan aan de kant. Al die leipo’s roepen: Steve! Steve! Steve!!

Roepen de dames dat op de wallen dat ook?
Yeah, maar ze praten hier zo vreemd: Stiff! Stiff! Stiff!

Ben je een gelukkig man Steve?
Yeah absoluut, why the question?

Staat in het script, that’s all. Goed Steve, dank je voor het interview, ik hoop dat je nog een aangenaam verblijf zult hebben hier in ons mooie landje. Toch, nog éénmaal als allerlaatste vraag: die hotelkamer, dertien bulldozers en dat pakje blauwe Gauloise…?

Yups, true! All the way…